31 Ocak 2010 Pazar

Gibson J-200


Akustik gitar denince, en büyük hayalim birgün bu gitarlardan birine sahip olabilmek. Bob Dylan, The Who, U2, Oasis ve daha bilmem kaç bin rock albümünde muhteşem sesini duymuş olmanızın dışında beni cezbeden bir diğer unsur da görüntüsü. Ta 1950'lerden beri değişmemiş olan bu görüntü, sunburst boyası, üzeri desenli pena muhafazası, bıyık şeklindeki köprüsü ve dev gövdesi ile "Bu gitar kendisine verilecek 3000-4000 dolarları hakeder" diyorsunuz.

Bu gitara en fazla yaklaşabildiğim ve hatta çalmaya cesaret edebildiğim yer Londra'da bir gitar mağazasıydı. Sanırım 1968 yılına ait bir modeldi.

Ses mi? O zamandan sonra diğer hiçbir akustik gitarı "gerçekten" sevemedim ve kendime şu soruyu sordum: "Bu gitarsa benim evdeki ne? Benim evdeki gitarsa, peki bu ne?"

1 yorum:

  1. 1957 den bu yana hala satılmakta olan akustik ama ne akustik.sen çok şanslı biriymişsinki o gitara dokunmuşssun ya ben rüyamda bile çalamadım mbu gitarı.(http://www2.gibson.com/Products/Acoustic-Instruments/Super-Jumbo/Gibson-Acoustic/J-200-Standard.aspx)zaten ben kendi kendime karar verdim artık bakmayacağım.sonra evdekinden soğuyon yahu.yok olmuyor.artık dayanmıyorum.öğrenci hayatı cok
    zor zaten toplayamam o kadar para yı zaten.emeklilik maasını mı beklesem acaba.yine saçamaladım.
    neyse sen anlatınca çalarken bu keratanın nasıl bir ses verdiğini tahmin ettim ve senin o anda ne hissetiklerini kafamda canlandırdığım için bu yazıyı yazarak içimi dökme olayına girdim.
    bu gitara sahip olma umudumu tamamen yitirmedim ama gerçek hayatta degil belki rüyalarımda uzun uzun çalabiliriz belkide beraber sana eşlik bile edebilirim.
    aman neyse yazdıkça saçmalama seviyesi yukseliyor burda bitiriyorum.
    hadi selametle.

    not:okursan bu notu tekrar yazmanı temenni ederim.sende içini dök.zaten elden ne gelir.

    YanıtlaSil