13 Mart 2010 Cumartesi

Metallica - S&M


Önceki yazılarımdan birinde S&M'e biraz giydirmiştim. Rahmetli Michael Kamen'ın orkestral düzenlemeleri çok da iyi yapmamış olduğunu, bizimkilerin şarkıyı genelde olduğu gibi çalıp, orkestranın da arkada takılıp, bazı noktalarda alakasız partisyonlar çaldığını söylediğimi okurlar hatırlar.

İleri derecede Metallica hayranları: Sövüş ve küfürlerinizi içtenlikle kabul ediyorum. Haklısınız. Ben kimim ki Kamen'ın işini eleştiriyorum ve Metallica'nın içine sinmiş bir işi ben kim oluyorum da eleştiriyorum.

Peki sizleri şaşırtayım o halde: 3 gündür arşivimin bu parçasına geri döndüm. Ve aslında yukarıda dediğim bazı şeylerin hala daha arkasında dursam da, bu albümün Scorpions'ın Moment of Glory'sinden farklı bir pozisyona sahip olduğunu düşünüyorum. S&M'de orkestranın görevi, şarkılara bir Moment of Glory'deki melodiklikten öte, "bir gaz unsuru" eklemek. Örneğin Devil's Dance'te orkestra o güzelim müziğe daha da bir gaz ekliyor sanki.

Kesin çoğunuz dinlemiştir ama dinlemeyenler için özellikle bir Metallica konser başlangıcı klasiği Ecstasy of Gold'un canlı orkestra tarafından çalınmış hali, hayranların grubun bir başka üyesi haline geldiği Memory Remains, çok muhteşem bir parça olan No Leaf Clover (Önceden yayınlanmamış bir Metallica parçası olup sonra da bildiğim kadarıyla konserlerde fazla çalınmadı), Devil's Dance, One, Enter Sandman ve Battery; benim için bu albümde gözde parçalar.

S&M ayrıca, Jason Newsted döneminin sonlarına yaklaşılırken çıkarılan bir albüm. Konserin DVD'sinde Jason'ı kendini kaptırmış, o kamyon basının arkasında kaybolmuş görür ve gözden iki damla yaş süzülür, kendi kendinize konuşursunuz: "Ah Jason ah!"

1 yorum:

  1. The Outlaw Torn ve Of Wolf & Man'i de ben önereyim bu albümden. Şiddetle hem de.

    YanıtlaSil